تفاوت با منطق ارسطویی:

مراحل شکل‌گیری یقین:

انواع یقین:

بر اساس "حساب احتمالات" است (نه صرفاً تعداد).

تواتر لفظی: همه دقیقاً یک لفظ را می‌گویند (قوی‌ترین).

تواتر معنوی: الفاظ مختلف، معنای واحد.

تواتر اجمالی: الفاظ و معانی مختلف، اما می‌دانیم یکی راست است (ضعیف‌ترین).

عوامل موضوعی (تعداد راویان، تفاوت مکان/زمان).

عوامل ذاتی (زودباور یا دیرباور بودن شنونده).

تواتر: اخبار حسی است (شنیدم/دیدم).

اجماع: اخبار حدسی است (استنباط فقیه است).

تجمع فتاوا باعث کشف "ارتکاز" یا "سیره متشرعه" متصل به معصوم می‌شود.

(نظریه لطف و دخول معصوم رد می‌شود).

اجماع متقدمین باشد.

مدرکی نباشد (دلیل فتوا مشخص نباشد).

قرینه عکس (مخالف جدی) نباشد.

استدلال به "مفهوم شرط":

اشکال اول: انتفای موضوع (اگر فاسق نیاید خبری نیست).

اشکال دوم: تعلیل به جهالت (خبر عادل هم علم‌آور نیست پس جهالت است).

دلیل: روایات "مَن بَلَغ" صرفاً وعده پاداش و فضل الهی است.

نتیجه: استحباب هم حکم شرعی است و نیاز به دلیل معتبر دارد.

نص: معنای قطعی (۱۰۰٪).

ظاهر: معنای راجح و قوی‌تر (حجت است).

مجمل: معنای مردد و مبهم (حجت نیست).

سیره عقلا (مردم به ظاهر حرف هم اعتماد می‌کنند + امضای شارع).

سیره متشرعه (اصحاب ائمه به ظاهر کلام عمل می‌کردند).

قرینه متصله (چسبیده): مانع انعقاد ظهور می‌شود (اصلاً ظهور شکل نمی‌گیرد).

قرینه منفصله (جدا): ظهور منعقد می‌شود، اما حجیت آن را از بین می‌برد.